دردی دیگر

یکی از دانشجویان به ما ایمیل زد و از ما خواست تا این مطلب را در وبلاگمان بگذاریم و با بقیه دانشجویان هم صدا شویم (ظاهرا این متن به قلم آقای داریوندی در وبلاگ یار دبستانی درج شده است). ما هم این درخواست را با کمال میل قبول می کنیم و از ایشان متشکریم که ما را قابل دانستند:

روز یکشنبه منصور فروزش، دبیر شورای هماهنگی کانون ها، را دیدم که بسیار عصبانی بود و مثل مرغ سرکنده بال بال می زد.

پرسیدم چی شده؟ گفت نهاد و بسیج تا آخر آذر ماه سالن ها را در روزهای دوشنبه و سه شنبه (بهترین روزهای هفته که بهترین استقبال ها در آنها می شود) رزرو کرده اند و این در حالی است که بچه های فعال در کانون ها برنامه های بسیاری را ترتیب داده بودند از جمله هماهنگی برای حضور:

 -آقای سیامک گلشیری جهت روز بزرگداشت هوشنگ گلشیری
-آقای علی معلم جهت برنامه نقد شعر و روز بزرگداشت مولوی
-آقای مهدی فخیم زاده(کارگردان و بازیگر) جهت تجلیل از هنرمندان
-آقای محمدحسین لطیفی(کارگردان و بازیگر) جهت اکران فیلم و تجلیل از هنرمندان
که بنا برجریان پیش آمده،تمام برنامه ها و تلاش های بچه ها به باد رفته خواهد بود.

 برای اعتراض به این طرز برنامه ریزی ابتدا به نهاد مراجعه کردیم که باز هم حاج آقا راغبی تشریف نداشتند. بعد از آن رفتیم بسیج تا آقای رحمدل(مسئول بسیج دانشجوی) را ببینیم که خوشبختانه ایشون حضور داشتند. پس از اعلام اعتراض خود به آقای رحمدل،ایشون اینطور جواب دادند:
"دو سال بود که امور فرهنگی تمام وقتها را می گرفت و بعد هم با کلی منت یک وقتی را برای ما خالی می کردند و به بسیج می دادند؛ حالا ما می خواهیم جبران کنیم، بروید به راونجی هم بگویید"

 دوستان فرضا که امور فرهنگی با بسیج چنین برخوردی کرده است(که این برخورد مورد تایید هیچ کدام از دانشجویان نیست) اما این چه اتباطی با فعالین کانون ها دارد؟ یعنی چون مسئولین با بسیج چنین برخوردی داشته، دود آن باید به چشم دانشجویان فعال در کانون ها و در نتیجه همه دانشجویان برود؟

اعتراض دیگر ما به پخش بدون هماهنگی فیلم از سوی بسیج بود که در این مورد آقای رحمدل قانع شد و قول داد که از این به بعد این گونه فعالیت ها که در حوزه کانون هایی چون فیلم عکس می گنجد را با هماهنگی قبلی برگزار کنند.

 به هر حال اولین بارنیست که  دانشجویان دانشگاه قم قربانی جنگ قدرت (میان مدعیان آن در دانشگاه) می شوند . اما سوال این است که تا کی این جریان باید ادامه داشته باشد؟ و آیا راهی عملی برای برون رفت از این جریان وجود دارد؟