موسوي در جمع دانشگاهيان؛احساس عدم امنيت در کلام دانشگاهيان احساس مي‌شود.

موسوي گفت: اگر بخواهيم استقلال کشور را حفظ کنيم بايد تغيير رويه بدهيم. روش حاکم ره به جايي نمي‌برد.
مهندس ميرحسين موسوي صبح امروز در جمع تعداد کثيري از اساتيد،‌ پژوهشگران و  دانشگاهيان دانشگاه‌ها و موسسات آموزش عالي کشور در دانشکده فني دانشگاه تهران، افزود: داشتن برنامه و نگاه علمي به مسائل شرط پويايي است در حالي که اکنون بر اساس اطلاعات و داده‌هاي ناقص و بدون توجه به نظريات کارشناسان و محققان عمل مي‌شود. 
وي تصريح کرد: رويه موجود منجر به تنزل سياست‌هاي مفيد و موثر و افزايش ترس و بي‌اعتمادي در ميان مردم شده است.
وي تاکيد کرد: طي سفرهاي استاني اولين مشکلي که مردم با من در ميان مي‌گذارند، مسئله اعتياد است. حال مي‌پرسم اعتياد، تورم و بيکاري جوانان مسئله چندم دولت است؟
موسوي در مورد اشتغال به عنوان دغدغه‌هاي دانشجويان و خانواده‌هاي آنان، افزود: ثبات در مديريت‌ها و حذف تغييرات سريع و نابهنگام مديران عامل بانکها که شاهد آن بوده‌ايم، رافع مشکل اشتغال جوانان است. با اين تغييرات سريع و رفت و آمدهاي زودهنگام نمي‌توان شاهد سرمايه‌ گذاري‌هاي خارجي در کشور بود. حتي سرمايه‌گذاران داخلي هم حاضر به سرمايه‌گذاري در کشور نخواهند بود و آنها را فرار مي دهد. آنها سرمايه‌هاي خود را يا به دوبي مي‌برند يا در فعاليت‌هايي صرف مي‌کنند که نفعي براي مردم ندارد.
 وي تاکيد کرد: راه، برگشت به مسير عقلاني در تصميم‌گيري‌هاست.
موسوي گفت: اساتيد دانشگاهي، قشر فرهيخته و دانشمنداني هستند که تمام دغدغه‌ها و مشکلات کشور را حفظ مي‌کنند. اين همان ارتباط عميق بين دانشگاه و جامعه است.
موسوي افزود: البته صحبت در جمع اساتيد از جهتي دشوار و از جهتي آسان است. از آن درجه سخت است که تناقض صحبت‌ها را حس مي‌کنند و در نتيجه تناقض، ارتباط لازم ايجاد نشده و ارتقاع براي تغيير وضع را نخواهيم يافت. آسان است از آن جهت که بنده جزو نيروهاي دانشگاهي از سال 1353 بوده‌ام و حتي در دوران مسئوليتم ارتباطم را با دانشگاه حفظ کرده‌ام. چون درک و فهم و درون فهمي دانشگاه براي مملکت نيازي اساسي است.
نخست وزير دوران دفاع مقدس اذعان داشت: يکي از اصلي ترين بحثي که در اين نشست از سوي اساتيد مطرح شد بحث ترس و عدم امنيت جامعه دانشگاهي است، اين حس از احساس هجران سرچشمه مي‌گيرد. ما در جامعه مشکل ترس را داريم، اين ترس مي‌تواند از عدم امنيت سرچشمه بگيرد، امنيتي که در دانشگاه و جامعه آن را نمي‌بينيم.
موسوي با تاکيد بر ضرورت وجود فضاي امن در جامعه دانشگاهي، گفت: جوانان ما احساس آزادي و امنيت شغلي مي‌خواهند در حالي که آينده‌اي در پيشروي خود نمي‌بينند و در فضايي مبهم سرگردانند.
وي علت اصلي فرار مغزها را در همين رابطه عنوان کرد و افزود: اگر فردي از آينده ترس داشته باشد، امنيت و آزاديش را در خارج از مرزها جستجو مي‌کند. در حالي که مي‌بينيم که احساس عدم امنيت در کلام دانشگاهيان احساس مي‌شود.
موسوي گفت: کافي نيست دولت امنيت داشته باشد، بلکه امنيت مردم مهمتر از امنيت دولت است. بر همين مبنا دانشجويان و اساتيد بايد احساس امنيت کنند.
وي گفت: خودم عضو کادر دانشگاهي هستم و شاهدم که عده‌اي از اساتيد سال‌ها در ميان گروه و وزارتخانه در رفت‌ و آمدند آن هم براي گزينش‌هاي پياپي. در حالي که اين افراد انسانهاي شريفي هستند. موسوي به اصول متعدد قانون اساسي و سند چشم‌انداز بيست ساله کشور اشاره کرد و گفت: در قانون اساسي و سند چشم انداز بر حقوق و کرامت انساني تاکيد شده است، اما کرامت و منزلت اساتيد امروز مورد تهديد واقع شده است.
موسوي علت نبود فضاي شاد و خلاقيت و نوع آوري در کشور را نبود امنيت عنوان کرد و گفت: اگر جامعه آزاد از افسردگي و غم و رنج باشد، مي‌تواند کج‌روي‌ها را رفع کند. که اين با شرايط فعلي که نگاه امنيتي به همه چيز نظارگر است، موثر نخواهد بود. گيت‌ها بدون هيچ ضرورتي در دانشگاه‌ها ايجاد شده و بايد برداشته شود. همين عدم اعتماد و اطمينان منجر به کاهش تعداد راي دهندگان به زير 30 درصد شده است. آن هم در استان‌هاي مهم و بزرگ کشور.
ميرحسين شعار اصليش را عقلاني کردن تصميمات عنوان و خاطر نشان کرد: تمام مسيرهايي که به سمت تصميمات کلان مي‌رود مي‌بايست عقلاني باشد.
وي گفت:‌ با وجود انحلال يک شبه و فله‌اي شوراهاي مهم تصميم ساز و تصميم گير عجيب نيست در برنامه‌هاي چهارساله توسعه سهم  بودجه پژوهش به 45 صدم درصد تقليل يابد، در حالي که در برنامه اول آنهم با وجود جنگ مقرر شد تا اين سهم از 5/3 صدم درصد به يک و نيم درصد برسد. اگر تمام نيروها و اقتصاد کشور و متخصصان بسيج مي‌شدند در جايگاه امروزي نبوديم.
موسوي گفت: آيا قابل تامل نيست که بعد 30 سال از اول انقلاب و 20 سال از اولين برنامه توسعه در زمينه اقتصادي با کاهش و روند سقوط مواجه باشيم؟! علت اين موضوع عدم فهم نقش علم در مديريت و پيشرفت کشور است. به هيچ وجه ارتباط ارگانيک بين رشد علم و تصميمات و تحقيقات وجود ندارد. يکي از تنگناها عدم استفاده از نيروهاي کارآمد است.
وي با تاکيد بر ضرورت هماهنگي صنعت و تحقيقات اظهار داشت: طي 3 تا 4 سال آخر جنگ اين رويه در حال ايجاد بود که بين صنعت و بخش تحقيقات دانشگاه‌ها ارتباط فراهم شود، البته شرايط آن هم محقق شد در حالي که اکنون هر چه پيش مي‌رويم اثري از نهادينه شدن اين موضوع نمي‌بينيم.
موسوي گفت: مبارزه با فساد اين نيست که دولت جاسوس بگذارد تا فردي را دستگير کرده، معرفي کند سر او را بتراشند و زود بخواهند فساد را ريشه کن کند. بلکه بايد زمينه و بسترهاي جرم خيزي که منجر به فساد مي‌شوند، شناسايي بشود. همين اقتصاد صدقه‌اي که به صورت رشوه‌اي درآمده تا راي مردم را جمع کند، فساد است.
وي منزلت اجتماعي اساتيد را طي سال‌هاي اخير در مرحله نزولي عنوان کرد و اظهار داشت: بي‌توجهي به منزلت و ارزش اساتيد دانشگاه عامل فساد در جامعه است.
ميرحسين رفع تبيض و اقتصاد رانتي را نيازمند تغيير دانست و گفت: امروز همه نيروهاي معتقد به جامعه به تغيير اعتقاد پيدا کرده‌اند و اين تغيير جز با همراهي قشرهاي ضعيف و متوسط جامعه امکان پذير نيست. البته روشن کردن اذهان مردم نياز به نقش آفريني دانشگاهيان به عنوان يک رسانه بزرگ دارد.
وي همچنين به ضرورت هماهنگي ميان دانشگاه‌هاي دولتي و آزاد و غيرانتفاعي اشاره کرد و افزود: دانشگاه‌هاي آزاد و غيرانتفاعي مي‌بايد مکمل با نظام آموزش دولتي حرکت کنند و جدايي بين آنها نباشد. با ملاحظاتي که اخيرا داشته‌ام جوي که در هيات امناي دانشگاه آزاد حاکم است، آمادگي دارد تا پيشنهادات را بررسي کند و در جهت هماهنگي بيشتر گام بردارد.